Trapje op trapje af

Het is druk bij Lake Wallace. Het is Australia day en hele gezinnen zijn afgereisd om hier lekker buiten te zijn. In de ochtend (06:30) is het nog rustig op de campground. Op enkele vroege vissers na slapen de meeste Aussies nog hun roes uit. Ik doe zelf een rondje langs het meer. De mist is net aan het wegtrekken en het zonlicht reflecteert de oplichtende mugjes. De dauw staat nog op het gras en het is lekker ochtendfris.

Na de koffie rijden we richting Lithgow voor lokale informatie. We krijgen 4 A-viertjes mee met wandelroutes en gaan op pad. Bij Scenic World kun je uitkijken over de vallei en hier kun je de auto parkeren voor ongeveer 70 dollar... We rijden een klein stukje verder en parkeren onze auto op een stuk waar je de hele dag gratis kunt staan. We staan nu aan het eind van de wandelroute en lopen deze dus andersom dan gepland.

We lopen de "Prince Henry Cliff Walk" een wandelroute die wordt aangegeven met "grade 3" (grade 1 = rolstoelvriendelijk / grade 5 = neem je abseil materiaal mee). We doen dus 7 kilometer, waarbij het behoorlijk naar boven en beneden gaat. Het pad is verder goed aangegeven en we lopen grotendeels in de schaduw. De uitkijkpunten zijn talrijk en geven mooie weidse vergezichten over de vallei.

The Blue Mountains ook wel liefkozend The Blueys genoemd, danken hun naam aan de vele eucalyptus bomen. Deze zitten vol met olie en bij extreem warm weer zorgen deze voor een bepaalde uitstoot die een blauwe waas oplevert boven het gebergte. Je schijnt dit het beste vanuit de kant van Sydney te kunnen zien.