Zondagswandeling

Het is zondag en de zon schijnt. Laten we eens kijken hoe het er aan toe gaat in de binnenstad van Hanoi. Eerste halte is trainstreet. Hier waren we al geweest bij ons eerste bezoek aan Hanoi, maar hadden de trein gemist. Vandaag zijn we iets beter voorbereid en hebben we gekeken op welke tijdstippen de trein het krappe straatje doorkruist. Een half uur voor aankomst gaan we zitten met een kopje koffie om te wachten op de trein. De Vietnamezen zelf verklaren ons voor gek en denken dat wij nog nooit een trein gezien hebben in ons leven. Voor hen is het de normaalste zaak dat een trein dusdanig dicht langs de woonhuizen dendert en zien de noodzaak van alle ophef niet in. Aan de andere kant spelen ze er handig op in en is trainstreet een straat met ongeveer honderd koffietentjes op een paar strekkende meters. Supertoeristisch, maar 1 van die dingen die je nu eenmaal moet doen als je in Hanoi bent.

Trein gezien, koffie op. Tijd voor een rondje om het meer. De wegen om het meer zijn afgesloten voor gemotoriseerd vervoer. Hierdoor hangt er een rustige sfeer om het meer heen. In de Aziatische landen waar wij tot nu toe zijn geweest is het maken van selfies in bepaalde poses, eventueel met traditionele kledij tot een soort van kunstvorm verheven. Het meer lijkt een soort magneet te zijn voor deze zelfverheerlijking. Waar je ook kijkt, overal zien we jurkmeisjes geposeerd met bloemen of andere attributen. We hebben het dan niet over 1 of 2 van deze dames, maar honderden. 

Eind van de middag hebben we afgesproken met Ella. Zij neemt ons mee door de straatjes van Hanoi om de verborgen streetfood pareltjes te ontdekken. Naast de prima plekjes, waar we allerlei lekkers mogen proeven, krijgen we ook iets meer inzicht over de cultuur en de manier van communiceren. 

We krijgen een korte les Vietnamese klanken en leren dat bepaalde woorden soms het tegenovergestelde kunnen betekenen bij een verkeerde uitspraak. Zorg dus dat je zeker van je zaak bent. 

We leren het woord voor dankjewel, maar mogen deze gelijk weer vergeten. Volgens Ella bedanken Vietnamezen hoogstens elkaar als ze elkaar het leven redden. Ze vinden het dan ook heel raar dat wij elkaar voor alle kleine wissewasjes bedanken. Als je Vietnamezen dus bedankt voor het brengen van je eten, het betalen van je eigen rekening, het verlaten van het pand etc., kijken ze je schaapachtig aan en zeggen: "oké", met licht ophalende schouders. We hebben er opgelet. Het is echt zo.

Als Vietnamezen met elkaar praten, kijken ze elkaar niet aan (geen oogcontact). Dit is de reden dat ze altijd zo hard praten, zo zijn ze er zeker van dat ze gehoord worden. Ella zelf zegt dat het haar ongeveer 4 jaar geduurd heeft om te leren praten met oogcontact.