Hồ Chí Minh of Saigon?

Van de ene metropool naar de nog grotere metropool. Van een kleine 3 miljoen inwoners naar een kleine 10 miljoen inwoners. Vanuit Cambodja steken we bij Bavet de grens over. Vanuit hier is het nog ongeveer 80 kilometer naar het centrum van Ho Chi Minh Stad. De bus doet hier nog een kleine 2,5 uur over. Als je denkt dat Utrecht-in al een gedoetje is, dan heb je hier nog een tikkie meer geduld nodig.

Hoe dichter bij het centrum hoe groter de dichtheid scooters. In de buitenwijken zijn er nog speciale rijbanen voor de tweewielers. Kom je echt in het centrum dan is het vechten voor je eigen baan en heb je het idee dat er honderden scooters als bijen om je heen zwermen. Bijna alle Vietnamezen rijden een scooter. Het is goedkoop in aanschaf, je betaalt minder wegenbelasting en je bent binnen de stad sneller van A naar B. Een no-brainer.

Ons hotel bevindt zich in district 1 aan de walking street. Het is even zoeken, maar dan vinden we "Duc Vuong Saigon Hotel". Hoewel de officiële naam van de stad Ho Chi Minh City is, gebruiken de inwoners nog steeds de naam Saigon. Dit is ook terug te zien in de namen boven de gebouwen en het biertje dat hier geschonken wordt: Bia Saigon!

We zijn nog net op tijd voor happy hour op de rooftop bar van ons hotel. Onder het genot van Mai Tai en Sangria kunnen we het langzaam donker zien worden. Beetje voor beetje zien we de verlichting van de stadstorens de stad doen inkleuren.

Eenmaal weer beneden is het op zoek naar de Vietnamese keuken. We lopen door de walking street, waar het neon inmiddels fel oplicht tegen de gevels van alle barren en nachtclubs. Grotendeels al geheel in het thema van de aankomende feestdagen. Iets verderop vinden we een druk bezocht restaurant met een Vietnamese kaart. Het eten doet ons weer een beetje denken aan Thailand. Alles is vers en de smaken zijn divers, maar toch in harmonie. We waren al gewaarschuwd door een aantal backpackers onderweg "The food out there is amazing" en ja, dat klopt.