Here comes the rain

De rit vanuit East London naar Port St.-Johns gaat grotendeels door rural county. Waar we tot nu toe vaak door gebieden kwamen waar we voor meerdere kilometers geen huis konden waarnemen. Gaan we nu door een gebied met veel kleine huisjes. We rijden over de "snelweg" (120 k/u is geoorloofd), waar koeien, schapen, geitjes en honden vrij zijn om over te steken. De Flitsmeister is hier niet nodig. 

Inmiddels heeft het zonnetje zich ook ingewisseld voor wolken met bijbehorende buitjes. Excuses aan alle Zuid-Afrikanen op de snelweg die gedacht moeten hebben dat ik continu de neiging heb om af te slaan. Ik blijf toch hardnekkig proberen de ruitenwissers aan zetten met mijn richtingaanwijzers.

We hebben bij Port St.-Johns gekozen voor een huisje met keuken, zodat we 2 dagen zelf kunnen koken en rommelen. Boekje lezen, beetje relaxen, gewoon even lekker niets. Om boven te komen bij een het huisje was een 4x4 geen overbodige luxe geweest. Eenmaal boven begroet Pieter (huiseigenaar) ons en vertelt ons dat we beter beneden hadden kunnen parkeren en met het trappetje omhoog kunnen lopen...

Het huisje waar we zitten is qua ligging perfect. Uitzicht over de zee en het strand en we zitten midden in de natuur. Qua isolatie laat het nog wel te wensen over, wat geen probleem is als het windstil en 25 graden is. Op het moment dat we er zijn is het windkracht 5 met een temperatuur van 12 graden. Gelukkig is er een overvloed aan dekens.

's Avonds als het donker wordt trekt de wind nog wat aan, waardoor alles in het huisje gaat klapperen (ramen, deuren). De regen slaat ritmisch op het platte dak. Het enige licht wat buiten te zien is, is van de vuurtoren verderop, verder is het pikkedonker op af en toe een bliksemschicht na. Boven de regen uit is het gebulder van de zee goed te horen. Ben net begonnen in een boek van Stephen King. Lezen met special effects zullen we maar zeggen :)