Busje gaat zo, busje gaat zo,

Eventjes geduld nog want het busje gaat zo. Kom ik gelijk even terug op de titel van het blog zelf. Ik zag deze bekende quote van Tom Hanks uit de film Forrest Gump enige dagen terug. Hij zat geplakt als bumpersticker op een tourbus. We waren dus gewaarschuwd, you never know what you're gonna get.

Aangezien we al een keer als laatste bij de touringcar waren aangekomen en hierdoor de laatste plekjes in de bus kregen (lees minste beenruimte), wilden we dit vandaag voorkomen door vroeg aanwezig te zijn. Onze bus stond gepland om te vertrekken om 10:00. We hadden met ons hotel overlegd om om 08:45 opgehaald te worden met de tuktuk. Geheel volgens plan kwamen we dan ook aan om 09:00 op het busstation in Thakhek. De bus stond er al en wij leken 1 van de eersten te zijn. Alle tijd dus om een prima plekje op te zoeken. 

De bus van vandaag had veel gemeen met de vorige bus. Sommige plekken hadden veel beenruimte andere plekken minder tot geen. Airco leek zich te beperken tot de zonwerende gordijnen en de stoelen beschikten niet allemaal over een vaste zitting of armleuning, dit is vaak optioneel :)

Voor en achterin de bus liggen kleine blauwe krukjes. Let op, dit zijn geen voetenbankjes, maar dit zijn de extra stoelen die gebruikt worden om in het gangpad te zetten om nog meer passagiers te vervoeren.

Zoals gezegd, wij zijn mooi op tijd en gaan als eerste de bus in. Na een grondige inspectie vinden we uiteindelijk 2 plekjes voorin. Vrij uitzicht naar voren, voldoende beenruimte, de zittingen en armleuningen lijken voldoende vast te zitten en er liggen geen etensresten meer van de vorige reizigers. Topplekken!

Rond een uurtje of 10:00 kijken we eens om ons heen en naast onszelf zitten nog 2 andere stellen in de bus. Er zitten nog enkele mensen buiten, maar dit is niet voldoende om de bus te vullen. Wanneer de bus nog niet gevuld kan worden, dan gaat deze blijkbaar ook niet rijden. Dit betekent dat onze vertrektijd gekoppeld wordt aan het eerstvolgende dienstrooster. Onze nieuwe vertrektijd is dan ook 12:30.

We vertrekken met een volle bus richting Pakse. De bus heeft het kenmerk express, normaal gesproken betekent dit, dat het aantal stops onderweg minimaal is. Dit geldt niet voor onze bus. Onderweg worden extra passagiers met regelmaat opgepikt, zij maken dan gebruik van de eerder vermelde blauwe krukjes. Op bepaalde momenten was het gangpad dan ook vol.

Tijdens de rit is er ruimschoots de tijd voor consumptie. Onze bus stopt uiteindelijk 4 x in een tijdsbestek van 2 uur tijd om te eten. Dit is vaak als de chauffeur zelf trek heeft. Hij verlaat dan de bus om iets te gaan eten of eten te bestellen om mee te nemen. Wanneer de bus op dit soort stops is aangekomen, dan is dit het startschot voor de stokvrouwtjes. Vaak een 6-tal dames die de bus in stormen om zoveel mogelijk gebraden beesten en eieren op stok aan jou te verkopen. Om ervoor te zorgen dat ze gehoord worden proberen ze het liefst zo hard mogelijk over elkaar heen te schreeuwen.

Mocht je tijdens een lange busrit in alle rust en ongestoord een boek willen lezen, neem dan oordoppen mee. Het is in deze contreien meer dan normaal om uren achter elkaar tiktok of youtube filmpjes te bekijken zonder oortjes in. Het volume staat dan het liefst op maximaal.

We zullen het maar een ervaring noemen en tegelijkertijd een les in geduldigheid, maar uiteindelijk komen we om 20:00 aan in Pakse. Vanaf hier een kleine 20 minuten wandelen naar ons hotel. Het was me het dagje wel.