Iets om over na te denken

We zitten inmiddels 2 dagen en 2 nachten in Luang Prabang. We zitten in een prima hotel, maar we lopen hier en daar toch tegen wat dingen aan waar we eerder onze reis nog niet mee te maken hebben gehad. Ten eerste waren we verrast over het feit dat de gordijnen op onze kamer verkeerd om hingen. Ook bleek onze ventilator aan het plafond op dezelfde schakelaar als het licht te zitten (ventilator aan, was dus ook licht aan). Tot nu toe nog te overzien. Schoonmaken leek optioneel in onze kamer. Niet dat het smerig was, maar je kon wel merken dat er tussentijds niet veel meer was gedaan dan het beddengoed vervangen. Vooruit, kan een keer gebeuren. Iets minder handig was het dat op dag 2, onze airconditioning ijsblokjes begon uit te spugen. Hier hebben we dan toch maar even melding van gemaakt. Uiteindelijk waren zowel de airconditioning en de ventilator dezelfde dan nog gefixt. Helemaal prima. Wat we wel zien is dat er pas wat wordt gedaan als je er om vraagt. Dit geldt in hotels, restaurants eigenlijk overal waar je komt. Men wil uiteindelijk wel, maar het gaat niet vanzelf. Zit het in de aard van het beestje of heeft het te maken met het communisme waarbij hard werken niet dusdanig wordt beloond. Iets om over na te denken.

Na het ontbijt, tijd om een stukje te wandelen. We gaan op zoek naar de tempel en een goede kop koffie. De eerste vinden we op een half uur lopen. De tempel is qua bouwstijl anders dan we tot nu toe in Thailand hebben gezien. Aan de buitenkant veel mozaïek en veel goud schilderingen. Echter is veel van de pracht en praal verloren gegaan. De mozaïeken zijn verkleurd en verbrokkeld en de goud schilderingen zitten op vele plekken onder een donkere laag van aanslag. Hier en daar lopen wel wat monniken, maar deze zijn drukker met het maken van selfies met toeristen dan met het behoud van de gebouwen, zo lijkt het. Op het oog lopen er meer dan 200 toeristen rond op het moment dat wij er zijn. Zij hebben net als ons een bijdrage moeten leveren in de vorm van een entree kaartje. Je gaat je dan toch afvragen wat ze met dat geld doen. Iets om over na te denken.

 In de avond gaan we op pad met een gids en een tuktuk die ons de lokale traditionele markten laat zien. We gaan kopen en proeven. Met ons gaat een Australisch echtpaar mee op reis door de iets minder bekende straatjes van Luang Prabang. We komen op de markt waar enkel de lokale mensen hun eten halen. We zien dan ook dat alle gedeeltes van de beestjes worden verkocht. De Australiërs die met ons mee zijn, zijn van het avontuurlijke. Bij de vraag of wij ook een stukje varkenshersenen willen hebben voor het diner, bedanken we toch vriendelijk. De laotianen hier eten echter alles, in de wetenschap dat het zonde is om iets van de geslachte beesten te verspillen. Iets om over na te denken.